મારા ગામમાં પુષ્કળ વૃક્ષો છે..

ને પાનખરમાં પાંદડાની પથારી થઇ ગઇ છે. 

એક જ વાયરાની ફૂંક..

 ને કેટલીયે ડાળીઓ વિધવા....

હિમ ગાળતો હિમાળો દૂર બેઠો બેઠો કંઈ કેટલાયને ઉઘાડા પાડે છે.

ને જે ઉઘાડા છે એવા આ રસ્તે પડી રહેનારાઓ ને રહેંસી નાખતો હશે...

કેટલો ક્રુર એ છે કે પછી..

આપણે ક્રુર છીએ ?!

કે એમને રસ્તે પડી રહેવા દઇએ છે - એની દયા પર, 

જે બિચારો ફક્ત પોતાનો ધરમ બજાવે છે ને આપણે ચૂકી જઇએ છીએ

આપણો ધરમ બજાવવાનુ?!