ബാംഗളൂരിന്റെ ആൾക്കൂട്ടം നിറഞ്ഞ ബസ് സ്റ്റാന്റ്, രാത്രിയുടെ ഇരുണ്ട ചുളിവുകൾക്കിടയിൽ ചില ജീവിതങ്ങൾ പിന്നെന്തെങ്കിലും കാത്തിരിക്കുന്നവരായി നിന്നു. പെട്രോളിന്റെയും ചൂടായ പ്രതീക്ഷകളുടേയും ഗന്ധം വായുവിൽ പതിയെ ചൂടുയർത്തിയപ്പോൾ, ഞാൻ ഒരാളായി ഒഴുകുകയായിരുന്നു—ഉള്ളിൽ മാത്രം അറിയാവുന്ന ഒരു ആഗ്രഹത്തിന്റെ അടുക്കളയിൽ നിന്നുള്ള യാത്ര.

നിരന്തരം നീങ്ങുന്ന മുഖങ്ങൾക്കിടയിൽ, ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നവളെ കണ്ടു—ഒരു സ്ത്രീ, കാഴ്ചയിലൊന്നു പൊള്ളുന്നില്ലെങ്കിലും, ചിരിയിലും നോട്ടത്തിലും അസാധാരണമായൊരു ശൈഥില്യം. അവളിലേയ്ക്ക് ഞാൻ നീങ്ങി. വാക്കുകൾ കുറവായിരുന്നു. അവൾ പറഞ്ഞു: “ഒരു മണിക്കൂർ—1000 രൂപ.” നിലവിളിയില്ല. കൊടുത്തു. യാത്ര തുടങ്ങി—ഓട്ടോയിൽ, നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചങ്ങൾ കണ്ണടയ്ക്കുന്നുവോളം പായുന്ന നെയോൺ തെളിച്ചം പിറകിൽ വലിച്ചു കൊണ്ടു.

ഓട്ടോയുടെ ഉരുണ്ട ശബ്ദങ്ങൾക്കിടയിൽ, എന്റെ മനസ്സിൽ ഉയർന്നിരുന്ന ആശകൾ കടുംപിടിയായി പൊട്ടിപ്പൊളിയുകയായിരുന്നു. അവളിന്റെ നിബന്ധനകൾ കർശനമായിരുന്നു—വിരൽസ്പർശം വരെ മാത്രം. അതിനപ്പുറം ഒന്നും അനുവദിക്കില്ലെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു. ഞാൻ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചെങ്കിലും, അവളുടെ മുഖത്ത് മാറ്റമില്ല. പിന്നെ—ഒരൊറ്റ വാക്ക് ഡ്രൈവറോട്. തിരിച്ചു പോകാം.

ആദ്യത്തെ ജാഗ്രതക്കളത്തിൽ എത്തി. ഞാൻ ഇറങ്ങുന്നു. അന്തരീക്ഷം മാറിയില്ല. പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിൽ എല്ലാം മാറിയിരുന്നു. എന്തിനും തൊട്ടു കീറിയുപോയ പോലെ. ദു:ഖം, അവകാശഭംഗം, ലജ്ജ—all rolled into a quiet fury.

ഞാൻ പിന്നെ വീണ്ടും അവളെ സമീപിച്ചു. ഞാനവളെ ചോദ്യം ചെയ്തു. പണവും എടുത്ത് എനിക്ക് ഒന്നും നൽകാതെയല്ലേ? എന്റെ വാക്കുകൾ ആവർത്തിച്ചു. അവൾ മൗനവതിയായി.

അവസാനം, മറ്റൊരു യുവാവെത്തി. എനിക്കുപോലും ബാല്യമായ എളിമയോടെ. അവളും അവനുമായി അതേ ചർച്ച നടത്തി. 1500 രൂപ. അവനോട് ഒരു മനസ്സിലാക്കാൻ പോലും സമയം കൊടുക്കാതെ, അവളവനെ ഓട്ടോവിലേയ്ക്ക് കൈവിലക്കി.

അവൾ എന്നെ നോക്കി. അതിലെ കാഴ്ചയിൽ ഒരു ക്ഷമയുണ്ടായിരുന്നോ, അഥവാ രസമോ—എനിക്ക് വ്യക്തമായില്ല. പക്ഷേ അവൾ ക്ഷണിച്ചു. “വരാമോ?” എന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചോദിച്ചു. ഞാൻ ചേർന്നു. തിരിച്ചു ഓട്ടോയിൽ കയറി. ഇനി ഞങ്ങൾ മൂവരും.

ഓട്ടോ നഗരത്തിന്റെ ഇരുണ്ട വഴികളിലൂടെയാണ് നീങ്ങിയത്. യുവനായകനും ഞാൻ കൈവെച്ച് തുടങ്ങി. അവൾ പ്രതികരിച്ചില്ല. മറിച്ച്, അതിനെ അനുവദിച്ചു.

എന്നാൽ, എന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ അരത്തിന്മേൽ സ്നേഹത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ സ്പർശം അതിശയപ്പെട്ട ഒരു തിരിച്ചറിയൽ എത്തിച്ചു—അവളുടെ ജീന്സിന്റെ പേക്കറ്റിൽ ഒരു കെട്ടുണ്ടായിരുന്നു. നോട്ട് കെട്ട്. കുറച്ചു നിമിഷം ഞാൻ അതിനെ നോക്കി. അതിൽ എന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിലധികം പണമുണ്ടായിരുന്നതായി തോന്നി.

ഒരു വിചിത്രമായ വികാരത്തോടെ, ഞാൻ അതെന്തെങ്കിലും പ്രകടിപ്പിക്കാതെ വിരൽ കൊണ്ട് അതിനെ ഊരി എടുത്തു. അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല. അവൾ തൻറെ കണക്കുകളിലായിരുന്നു. പിന്നെ ഓട്ടോ അവസാന സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, അതേ യുവാവ് അതേ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു—അവളെ ചോദ്യം ചെയ്തു. അവളെ മാറ്റിയില്ല.

ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങി. ഞാൻ പണമുമായി അകത്തേക്ക് മറഞ്ഞു. ഹൃദയം പായുന്നു. ഞാൻ തിരിച്ചു നേടിയതു പോലെ തോന്നിയെങ്കിലും, അതിൽ നിന്ന് തീർച്ചയില്ലായ്മ മാത്രം. ഒരു ജയം. പക്ഷേ അതിൽ തളർന്നുപോയ ആത്മാവിന്റെ ഭാരം മാത്രം.

പിന്നെയും രാത്രിയുടെ സന്ധിമുക്കുകളിൽ, ആ വഴിത്തിരിവിൽ നിന്ന് ഞാൻ ചുരുങ്ങി—ഒരു കുറ്റബോധം പോലെ തന്നെ. അവളിൽ നിന്നും പണം മാത്രമല്ല ഞാൻ എടുത്തത്. എന്റെ ഒരു ഭാഗം അവിടെ തന്നെ കൈവിട്ടുപോയെന്നു തോന്നി.