बंद कवाड

त्याची चिता जळताना ती धायमोकलुन रडत होती अन् स्वमातृत्वाला दोष देत होती तिचं सारं विश्व संपलं होतं ती वेडावली जगण्याची मनिषा तिनं सोडली होती