वेड्या भरकटणाऱ्या मना

काही केल्या उमगत नाही

कुणी आपले जगात नाही

खुळे मन काही जाणे काही

मला कळेना प्रवास काही

भेटे कोणी ह्या प्रवासा वरी

चार दिसांची सोबत ठेवी

स्वार्थ साधला निघुनी जाई

झाडावरी पान सुकलेले

पक्षी बघा हे उडूनी गेले

शून्यामध्ये नजर लाविते

काय दिसे हे ईश्वरी ठावे

विटा दगडांनी घर बांधे

नाते माझे ते होते वेगळे

इथे अनुभवले प्रसंग

सुखं दुःखाचे कैक सोहळे

जन्म झाला तेव्हा मी रडले

अंत क्षणी का? पुन्हा आसवे

दोन्ही घटनांच्या अंतरास

नाव त्यास जीवन असावे