पाखरू

पाखरू कसं स्वच्छंद होतं, स्वतःच्या पंखावरती विश्वास ठेवत, उंच भरारी घेत होतं.. तयासी कसलेच नसे संचित, होते मोठ्या वादळाचे भाकित.. ठरल्याप्रमाणे वादळ आले, पंख तयाचे तुटूनी गेले..