दिसाया पांढरा पण

  काळजात काळा

  नेहमीच ठेवतोय

   माशावर डोळा

   पाय त्याचे लांब 

  जसा दिसतोय लंबु

   आतून सारा असे

    पोकळ बांबू

   बगळ्यांची चोच

   जशी टोकदार

   नदीतील मासे त्याला

   आवडती फार

   रंगावर बगळ्याच्या

    कावळा झुरतो

   साबणाने पंख कसे

   घासायला पाहतो   

   डोळे मिटून उभा

    पाण्यात राहतो

    मासे जवळ येताच

    पटकन गिळतो

    असा धूर्त बगळा

    नको संगतीला

     बगळ्यांची मैत्री

    नको कावळ्याला