आजीची आवडलेली कविता

चल रे भोपळ्या टुणूक टुणूक

म्हणाली होती वाघाला तेव्हा

तूप रोटी खावून येतो दुडूक दुडूक

कधी कधी जीवनात मात्र

काम करत नाही शक्ती

ती तर नव्हती आजीकडे

पण कामात आली युक्ती

आजीच्या समोर तेव्हा

वाघ रुपी यम उभा राहिला

आजीची चाणाक्ष बुध्दी

आली होती कामाला

भुकेलेला वाघ थांबला

वाट अडवून बसून राहिला

एक दिवस भोपळा जवळून गेला

आजीने मात्र जीव वाचवला

हतबल होऊन वाघ मग

दुर जंगलात निघून गेला

स्वतःला दोष देऊन बसला 

आजीने विश्वास घात केला