କୁହାଯାଏ ମଣିଷ ଅହଂକାର ସିନା

 କାହାର କିଛି କରି ପାରେନି

 ହେଲେ ଦଇବ ଦାଉ ସାଧିଲେ କଣ କରିପାରିବ

 ମଙ୍ଗଲୁ ଆଶା କରିଥିଲା ଏସନ

 ଯେମିତି ହେଲେ ମୁକ୍ତି ହେବ କରଜରୁ

 ଯତନେ ବଢାଇଥିଲା ଫସଳ

 ଖୋସି ହେଉଥିଲା ଆଖି ତା'ର

 ସ୍ବର୍ଣ୍ଣିମ ଫସଳକୁ ଦେଖି ପେଟ ପୁରୁଥିଲା

 ଆଗତୁରା ଅମଳର ପ୍ରାରମ୍ଭ ବି ହୋଇଥିଲା

 ହେଲେ ଦଇବ ଦାଉ ସାଧିଲା

 ଅଦିନିଆ ବର୍ଷା ରେ ନାଶ କରିଦେଲା ସବୁ

 ଭାଷି ଗଲା ପାଣି ରେ ସ୍ବପ୍ନ ସବୁ

 ଚଡକ ପଡ଼ିଲା ତା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ

 ମୁଣ୍ଡରେ ହାତଦେଇ କାନ୍ଦିବା ଛଡ଼ା

 କୈ।ଣସି ରାହା ନ ଥିଲା ତାର

 ପୁନଶ୍ଚ ପଥର କରି ଛାତିକୁ

 ସାହସ ବାନ୍ଧିଲା ମନରେ

 ଅଣ୍ଟା ଭିଡି ବାହାରି ପଡ଼ିଲା

 ଚଷିଲା ଚାଷଜମି ,ଭାବିଥିଲା

 ମୁଗ ଗଣ୍ଡେ ବୁଣିକି ଭରଣା କରିବ କ୍ଷତି

 ତା'ର ବୋଝକୁ ହାଲୁକା କରିବ

 ହେଲେ ସେ ବି ସହିଲା ନି

 ଗଜା ନ ହେଉଣୁ ଲଗାତାର ବର୍ଷା

 ସଢିଗଲା ସବୁ ବିହଣ ଶଢିଗଲା ଅଦିନାଆ ବର୍ଷାରେ

 ପଡିଲା ବୋଝ ଉପରେ ନଳିତା ବିଡା

 ଋଣ ବୋଝ ରେ ମେରୁଦଣ୍ଡ ସଳଖି ପାରିଲାନି

 ସ୍ବ ହସ୍ତେ ତା ଜୀବନ ନାଶିବାର

 ରାସ୍ତା ହିଁ ଦିସୁଥିଲା ତାକୁ ।