ଅନାହତ ନାଦ ୧

ପୋଥି ପଢ଼ି ପଢ଼ି ସମସ୍ତେ ଗଲେ, କେହି ହେଲେ ନାହିଁ ଜ୍ଞାନୀ, ଅଢ଼େଇ ଅକ୍ଷର ପ୍ରେମର ଭାଷା, ଯେ ବୁଝି ପାରେ ସେ ଜ୍ଞାନୀ