କି ଅବା ଉପମା ଦେବି ସୁଷମାର

ସବୁଠୁଳ ତୋହଠାରେ

କୋଳରେ ବହଇ କେତେ ନଦ, ନଦୀ

କଳନା କେ କରିପାରେ?

ଗଛଲତା ତୋ'ର ଫଳ, ଫୁଲେ ଭରା

ନିତି ମୋହୁଥାଏ ମନ

ଝାଟିମାଟି ନଡା ଛପରର ଘର

ଲାଗଇ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୁବନ l

ପ୍ରକୃତି ମାଆଲୋ ସହି ଅତ୍ୟାଚାର

ହୋଇନୁ କେବେ ବିମୁଖ

ଅପରୂପା ପୁଣି ମମତାମୟୀ ତୁ

ପଣତ ଘୋଡାଇ ରଖ l