ସୁଗନ୍ଧ କୁସୁମ ତନୁକୁ ଛୁଇଁ
ବସନ୍ତର ମନ୍ଦ ମଳୟ ବହି
ମନ ପ୍ରାଣେ ଖେଳଇ ଶିହରଣ
ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟରେ ଫେରଇ ଯଉବନ ଯେ
କିଶୋର କିଶୋରୀ ପ୍ରୀତି ଯେ
ପ୍ରେମ ପତ୍ର ଲେଖନ୍ତି ହରଷ ମନେ
ଫୁଲଶରେ ସ୍ୱପ୍ନେ ମତି ଯେ ।
ପ୍ରୀତି ପାଇଁ ପୂଜଇ କେ ଶଙ୍କର
ଭକ୍ତଭାବ ବୁଝିଯାନ୍ତି ଠାକୁର ।
ଆସେ ଋତୁ ଧରି ରାସ ବସନ୍ତ
ଶାନ୍ତକାନ୍ତ ବସନ୍ତ ଆହ୍ଲାଦିତ ଯେ
ବକୁଳ ତ ଚ୍ୟୁତ ବୃକ୍ଷେ ଯେ
ପଞ୍ଚତାନେ ବସନ୍ତେ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ
କୋକିଳ ଗାନେ ଚ୍ୟୁତ ବକ୍ଷେ ଯେ ।
ବସନ୍ତ ରାସ ବିନା କଳକଣ୍ଠ
ଶୁଭେ ନାହିଁ ମଧୁର ସ୍ୱର କଣ୍ଠ
ବସନ୍ତ ନ ଆସିଲେ ଏ ମଳୟ
ଶ୍ରୀ ହୀନ ଲାଗେ ହୃଦର ଆଳୟ ଯେ
ଫଗୁଣରେ ଆମୋଦ ପ୍ରମୋଦେ ଶୋଭେ
ରାଧାକୃଷ୍ଣ ପ୍ରୀତିରସ ଯେ ।
କୋଟି କନ୍ଦର୍ପର ବେଶକୁ ଧରି
ଗୋପୀ ଏ ରଙ୍ଗ ହୋଲି ଖେଳ କରି
ବସନ୍ତ ରାସ ଆଣିଛି ଆନନ୍ଦ
ଶୂନ୍ୟରେ ବହୁଅଛି ମକରନ୍ଦ ଯେ
ମର୍ତ୍ତ୍ୟମଣ୍ଡଳ ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଯେ
ବସନ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟେ ଚତୁଃପରିବେଶେ
ଆହ୍ଲାଦିତ ପ୍ରାଣୀବର୍ଗ ଯେ ।
Loading comments…