କବିତା

ସଆନ୍ତହେ ! ତମେ ଘୋଷଯାତ୍ରାପାଇଁଭାଇ ଭଉଣୀକୁ ନେଇ,ଯାଉଅଛ ଏଣେ ସାଆନ୍ତାଣୀ ଘରେ.ଅଛନ୍ତି ମୁହଁ ଶୁଖେଇ।ତମ ଖନ୍ଦାଶାଳ କଥା ବୁଝି ବୁଝିତାଂକ ଅଣ୍ଟା ନଇଁଲାଣି,ପାର୍ଶ୍ବଦେବତାଙ୍କ ଅଳି ଅରଦଳିଶୁଣି ବଧିରା ହେଲେଣି।ଚାହିଁ ବସିଥିଲେ ବରଷକେ ଥରେତୁମସଂଗେ ଯିବାପାଇଁ,ମନ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ ରୁଷୀବସିଛନ୍ତିମନାଅ ଟିକିଏ ଯାଇ।ତମପରି ଜଣେ ସାଆନ୍ତ ଏମନ୍ତକଲେ କେମନ୍ତ ହୋଇବ,ଅର୍ଧାଙ୍ଗିନୀ ମନ ବୁଝି ନପାରିଲେଜଗତ ନିନ୍ଦା କରିବ।କ'ଣବା ସରିଯାଇଥାନ୍ତା କିଛିଶଙ୍ଖା ଚୁଡି କିଣିଥାନ୍ତେ,ଭକତଙ୍କ ମେଳେ ହସି ହସିକିଛି ଆଶୀର୍ବାଦ ଢାଳିଥାନ୍ତେ।ମାନ ଏ ଭୃତ୍ୟର କଥା ହେ ସାଆନ୍ତେନିଅ ମାଆଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ,ଜଗତର ଲୋକେ ଚାହିଁ ବସିଛନ୍ତିତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଆଶାରେ।ଇତି,ତୁମଭୃତ୍ୟକୁଳମଣି ଷଡଙ୍ଗୀ