ଡ. ସନତ୍ କୁମାର ମିଶ୍ର
କେତେ ପ୍ରାଣ, କେତେ ସଂଘାତ
କେତେ ଗାମ୍ଭୀର୍ଯ୍ୟ, ଗୌରବ
ଏଇ ମମତାମୟୀ ଭରାନଈର
ମହାନଦୀର
ଚଳଚଞ୍ଚଳ ଢେଉ ତାର ଅଧୀର।
ନିଜ ହାତରେ ଯାହାକୁ ଶିକ୍ଷାଦିଏ
ଆଉ କିଛି ଚାହିଁବା ବାକି ନଥାଏ ତା’ର ।
ଶୌର୍ଯ୍ୟରେ ତା ବୁକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ
ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଗରୀୟାନ
ମର୍ଯ୍ୟାଦାରେ ଓଡ଼ିଶାରେ ସକଳ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵରେ ।
ଏକ ସଙ୍ଗେ ସେ ରହସ୍ୟମୟୀ
ହସେ ଓ ହସାଏ ।
ଆମକୁ ବି ଶାସନ କରେ ।
ତା ନୀଳ ଜଳରାଶିର ବାସିନ୍ଦା
ମାଛ, ହଂସ ଓ ସାରସ
ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଆନନ୍ଦେ ଚିତ୍ତ କରନ୍ତି ଆପ୍ଳୁତ
ଜଳଚାଷୀ ହୁଏ ଉତଫୁଲ୍ଲିତ ।
ଦିନେ ମହାନଦୀକି କହିଲା ମନେମନେ
ମା’ ଏତେ ସୁଖ ଯଦି ତୁ ଦେଉ
ଏତେ ଶକ୍ତି ତୁ ଧାରଣ କରୁ
ଏତେ ଯଦି ତୋର କୃପା
କାହିଁକି ମୋ କୁଡ଼ିଆଖଣ୍ଡକ ତୁ
ଭସାଇ ନେଉ ତୋ କରାଳ ବନ୍ୟାରେ ?
ମହାନଦୀ ତା ତଟରେ
ବାରମ୍ବାର ଆଘାତ କରି କହେ,
ପୁରୁଷ ପୁରୁଷଧରି ମୋ ଗର୍ଭେ
ଜମା ବାଲି ପଟୁମାଟି ଦ୍ୱାରା
ଖର୍ବ ମୋ ଜଳଧାରଣ ଶକ୍ତି ଓ କ୍ଷମତା
ସୃଷ୍ଟିକରେ ବନ୍ୟା ବିଭୀଷିକା ।
ଭାସେ ଶସ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରର ସଂପଦ, ମୁଗ ବିରି ଚଣା
କୋଳଥ ଓ ଧାନର ଫସଲ
ଭାସେ ମୋ ତଟରେ ଥିବା ତୁମ ଘରଦ୍ୱାର ।
ମୁଁ ତୁମ ଜୀବନ ରେଖା
ଜୀବନ ନାଟିକା ।
ଧର୍ମ, ସଂସ୍କୃତି ,ସ୍ୱପ୍ନ ସଂକଳ୍ପକୁ
ମୁଁ ଯୋଡ଼ି ପାରେ ଏକା
ମୋ କୂଳେ ଗଢ଼ି ଉଠିଛି ତୁମ ମଣିଷ ସଭ୍ୟତା ।
ମୋ ଜଳକୁ ନେଇ ଏବେ ରାଜ୍ୟରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟେ
ଚାଲିଛି ଟଣାଓଟରା, ଛକାପଞ୍ଝା, ଜନଆନ୍ଦୋଳନ
ବିବଦମାନ ବିବୃତି ଜନନେତାଙ୍କର
କପାଳେ କର ମାରିବା ଛଡ଼ା
ମୋର ନାହିଁ ଗତ୍ୟନ୍ତର ।
ଭାବୁନ କାହିଁକି ,ସର୍ବ ହିତେ ଲାଗୁ ମୋର ଜଳ,
ହେଉ ସୁଷମ ବଣ୍ଟନ, ଅଥବା
ଯେ ଯାହାର ସର୍ବନିମ୍ନ ଆବଶ୍ୟକତା ଦେଖି
ଉପଯୋଗକରୁ ମୋର ଜଳ ।
ସମୁଦ୍ରକୁ ମୋ ଜଳକୁ ଯିବାକୁ ନ ଦେଇ
କର ଜଳପ୍ରକଳ୍ପ ନିର୍ମାଣ ।
କର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଉତ୍ପାଦନ ।
ମୋ ଜଳକୁ ନେଇ ନ ଦେଖାଉ
କେହି ଦାଦାଗିରି
ନ ରହୁ ଏକଚାଟିଆ ଅଧିକାର
କେଉଁ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ରାଜ୍ୟର ।
ତା ’ହେଲେ ମୁଁ ହେବି ହସହସ
ତୁମର ବି ବଢ଼ିବ ଅନ୍ନ ଓ ଆୟୁଷ ।
Loading comments…