ମୁଁ ସ୍ବପ୍ନକୁ ଧୂଳି ମାରି ଶୋଇଛି
ନିର୍ଜୀବ ନିଦର ଖଟରେ
ଆଖି କୋରଡରେ ଲୁଚି
ଦେଖିଛି ଅଭିଶପ୍ତ ସ୍ବପ୍ନ
ଶୁଣିଛି ହୋହାଲ୍ଲା କ୍ରନ୍ଦନ
କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଜଡ ପାଲଟି ଯାଇଛି
ପୁଣି ବିଳାସୀ ଶେଯରେ ନିଶ୍ବାସ ଫେରାଇ
ସହ୍ୟ କରିଛି ବିଫଳତାର ବ୍ୟାଧିକୁ
ଡରିଛି ମିଥ୍ୟା ପାଇଁ ଚାବୁକ ଦେଖି
ଭଲ ହେବାର ଅଭିନୟ କରିଛି
କିନ୍ତୁ ସେ ସ୍ବପ୍ନ ଚେତାଇ ଦେଇଛି ଯେ
ଭଲ ହେଲେ ଅଭିନୟର ଦରକାର ପଡେନା
ସେ ସତ କହିଛି ମଣିଷ ରୂପରେ
Loading comments…