ତମେ କହିଲ
ଚୂପ ହୋଇ ରହିବା ଶିଖ
ଏତେ ପ୍ରଗଳ୍ଭତା
ଭଲ ଲାଗେନା ତମକୁ
ଚୂପ ହୋଇଗଲି ସେଦିନଠୁ
ଚୂପ କରିଇଦେଲି
ଅଣାୟତ କାଳଜୟୀ ଇଛା ମାନଙ୍କୁ
ସହସ୍ର ଯୁଗରୁ
ମୋ ଭିତରୁ
ରହି ରହି ଶୁଭୁ ଥିବା ପ୍ରତିବାଦ ମାନଙ୍କୁ ।
ଶବ୍ଦଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡରଖି
ଜିଇଁ ଗଲି କିଛିକାଳ
ତମେ କହିଲ
ଏତେ ପ୍ରବଣତା
ଭଲ ଲାଗେନା ତମକୁ
ମନକୁ ବୁଝେଇଦେଲି
ବୋଲକରା ନିର୍ବୋଧ ଶିଶୁଟେ ପାଲଟିଗଲି ।
କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ଦ୍ୱାହି ଦେଇ
ମୋ ପାରିଲାପଣକୁ ବୁହାଇଦେଲା ପରେ
ସମୟର ଉଜାଣି ସୁଅରେ
ଭାଙ୍ଗୁ ଭାଙ୍ଗୁ ଯୋଡି ହୋଇଗଲି...
ଏବେ କହୁଛ
ବୋକୀଟେ
ଠିକରେ ଚାଲି ଶିଖିପାରିଲାନି ।
Loading comments…