ଜାଣେନି ସେ ଛନ୍ଦ କପଟ
ରାଗ ହିଂସା ବାଦ
ସକାଳର କଅଁଳ ସୁରଜ ପରି
ଶାନ୍ତ କୋମଳ ମୂଲାୟମ କିରଣ।
ତା ଖିଲି ଖିଲି ହସେ ଶତ୍ରୁ
ପରାସ୍ତ ହୁଏ ଅସ୍ତ୍ରଛାଡି
ଭୁଲିଯାଏ ସଂସାରର ଦୁଃଖ
ତୃପ୍ତ ହୋଇଯାଏ ସଭିଙ୍କ ପରାଣ ।
ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଜହ୍ନ ପରି ଡଉଲ ଡାଉଲ
ଚେହେରାଟି ଚମକୁଥାଏ ତାର
ଜିଜ୍ଞାସାର ମନ ନେଇ ବାଢୁଥାଏ ପ୍ରଶ୍ନ
ଜୁଳୁ ଜୁଳୁ ଆଖି ଯୋଡିକ ଅହରହ ।
ଆଜିର ଶିଶୁ ଯେ କାଲିର ଭବିଷ୍ୟତ
ଅଣହେଳା କରନି କେବେ ତାଙ୍କୁ
ସରଳ ନିଃଷ୍କପଟ ନିର୍ମାୟା ନିର୍ଲୋଭୀ ଜୀବ
ଅତ୍ୟାଚାର କେବେ କରିବନି କୁହ ।
ହସିଲେ ସେ ହସେ ଜଗତ
ଦରୋଟି ହସେ କି ଯାଦୁ ଥାଏ କେଜାଣି
ଝରଣାର ଜଳ ପରି ସେ କଳକଳ
ଛୁଇଁଯାଉଥାଏ ସଭିଙ୍କ ହୃଦୟ ।
ଆସ ଆମେ ଶପଥ ନେବା
କଅଁଳ ଫୁଲକୁ ନ କରିବା ବୃନ୍ତଚୁତ୍ୟ
ସୁନେଲି ଭବିଷ୍ୟତର ସକାଳକୁ
ସ୍ଵାଗତମ କରୁଛି ନୂଆ ଦିଗବଳୟ ।
Comments
Loading comments…