ମାୟା, ଶ୍ୟାମଳ ହୋଇ ଟିକିଏ ମୋଟା ଝିଅଟେ l ମୋଟା ତ କହିହବନି, କିଏ ଯେମିତି ଭାରି ଯତ୍ନରେ ହାଲକା ଭାବରେ ଲେପି ଦେଇଛି ତା ଦେହ l ଆଖିଦୁଇଟି ଯେମିତି କଥାକୁହା, କିଛି ଅଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲା ଭଳି ଦୌଡ଼ି ଆସି ପୁଅକୁ ହାତରୁ ଛଡାଇନେଇଆସି କହିଲା, 'ଯେତେ ଶୀଘ୍ର ପାରୁଛ ଏ କୋଠରୀ ଟିକୁ ଖାଲି କରି ଏହାର କବାଟ ବନ୍ଦ କରି ସମସ୍ତେ ବାହାରକୁ ଚାଲିଆସ l'ଅନନ୍ୟୋପାୟ ହୋଇ ସମସ୍ତେ ଦୌଡ଼ିଲୁ ତା କଥାଶୁଣି ତା ପଛରେ l ସେ କହିଲା, 'ଟିକେ ଲୁଣ, କିଛି ଗୋଟା ସୋରିଷ, ୭ ତା ଶୁଖିଲା ଲଙ୍କା ଓ ମାଆ ର (ମୋର )ମୁଣ୍ଡର ୭ ଟି ଚୁଟି ଆଣିକି ମୋତେ ଦିଅ l' ମୁଁ ସେତେବେଳେ କିଂକର୍ତ୍ତବ୍ୟବିମୁଢ଼ l କଣ କରିବି ନ କରିବି କିଛି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ ପାରୁନଥାଏ l ଛୁଅଟାର କାନ୍ଦ ବି ବେଳକୁ ବେଳ ବଢ଼ି ଚାଲିଥାଏ l ତା କାନ୍ଦ ସହିତ ମୋର ଚିନ୍ତା ଓ ଆଶଙ୍କା ମଧ୍ୟ ବଢିପାଣି ପରି ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଚାଲିଥାଏ l ବୁଡ଼ିଲା ଲୋକକୁ କୁଟାଖିଅର ଆଶ୍ରା ଭଳି ମାୟା ଯାହା ଯାହା କହୁଥାଏ ମୁଁ ଯନ୍ତ୍ରବତ କରିଚାଲିଥାଏ l ସବୁ ଜିନିଷ ଯୋଗାଡ଼କରି ମାୟାକୁ ଦିଆହେଲା l ସେ ସବୁକୁ ଗୋଟିଏ ପତ୍ରରେ ଗୁଡେଇ, ତାକୁ ପୁଅର ମୁଣ୍ଡରୁ ପାଦ ଯାଏ ସାତ ଥର ବୁଲେଇଆଣି ନିଆଁ ଭିତରକୁ ପକେଇଦେଲା l ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଭାବରେ ସେ ପତ୍ର ପୁଡ଼ିଆଟି ନିଆଁରେ ପଡିଲା ମନେ ଚଡ଼ ଚଡ ଶବ୍ଦ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲା ଏବଂ ଏପଟେ ସୁଇଚ ଟିପିଲା ଭଳି ପୁଅର କାନ୍ଦ ବି ଆପଣା ଛାଏ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା l ପ୍ରାୟ ଅଧଘଣ୍ଟା କାଳ ଯାଏ ଚାଲିଥିବା ବ୍ୟସ୍ତତା ଓ ଭୟର ଝଡ ତେବେଯାଇ ଶାନ୍ତ ହେଲା ଏବଂ ଚାରିପଟେ ଖେଳିଗଲା ଆଶ୍ବସ୍ତି ର ନୀରବତା l ସେହି ଘଟଣା ପରେ ମୁଁ ମାୟା ଓ ତାକୁ ପାଖରେ ରଖିଥିବା ମୋ ବନ୍ଧୁଦମ୍ପତ୍ତି ଙ୍କ ପାଖରେ ଋଣୀ ହୋଇ ରହିଗଲି l
Loading comments…