ମୋର ହଜାରେ ପ୍ରଶ୍ନକୁ
ତା'ର ଗୋଟାଏ ନିରବତା,
ନିଭିଲା ନିଭିଲା ଆଖିରେ
ସତେକି ପୁଳାଏ ଚଞ୍ଚକତା,
ବାହାରେ ବହଳ ଅନ୍ଧାର
ଆଶା କିନ୍ତୁ ମିଠା ଜହ୍ନ ରାତିର,
ହୋଇ ପାରେ ସେ ମରୁ ମରିଚୀକା
କଳ୍ପନାଟା ଖାଲି ଯା'ର ସୁନ୍ଦର ,
ଅଚିହ୍ନା ଫୁଲର ବାସ୍ନା ପାଇଁ ଏତେ ପାଗଳପଣ
ହୁଏତ ଥିଲା ଗୋଟେ ମିଥ୍ୟା ଭାବପ୍ରବଣତା
ପାଦ ତଳର ମାଟିସବୁ ଖସି ଚାଲି ଥିଲା
ମୁଁ ବସି ବେଧଡକ୍ ଲେଖୁଥିଲି ପ୍ରେମ କବିତା ,
ଶହ ଶହ ପ୍ରାଣମୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା
ଜଳି ପୋଡ଼ି ତା' ଛଳନାର ଜଉଘରେ,
ଅଥଚ ମୋ ମନର ଏତେ ଶୀହରଣ
ଛୁଇଁ ପାରୁନଥିଲା ତାକୁ ସେବେ ଫଗୁଣର ଦ୍ୱାରେ ।
Comments
Loading comments…