ପାନ୍ଥଶାଳା – ୬

ଅଛିତ କେବଳ ତା’ର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଗୋଟେ ଧୂମାଳ ଆକାଶ, ହାତ ପ୍ରସାରି ଦେଇ ଯିଏ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି ଟାଣି ନେବାକୁ କୋଳକୁ ତା’ ପରିସର ଭିତରକୁ ଧସେଇ ପଶି ଆସୁଥିବା ସବୁ ସିଆଣିଆ ମଣିଷ ମାନଙ୍କୁ ।