ସାଇଁ ହେ ତୁମର ଅପାର କୃପାରେ

ପ୍ରତି ଖରାବେଳେ ତୁମରି ଦୁଆରେ ବାଟୋଇର ଥିଲି ସାହା ରାତି ଆଉ ଦିନ ଜୀବନକୁ ଜାଳି ବିତରଣ କରି ବାଆ । ଭୁଲି ଯାଇଥିଲି ଭେଦଭାବ ସବୁ ପରକୁ ଆପଣା କରି ମୋ ମହାନ ଗୁଣେ ଦେଉଥିଲି ମୁହିଁ ଫଳ ଫୁଲ ହାତେ ଭରି। ଅନ୍ତର ଆତ୍ମା ମୋ ମରିଯାଉଅଛି ଆଖିରେ ଲୁହର ଧାର କାହିଁକି ହେ ପ୍ରଭୁ ସବୁଜ ଶରୀର କରିଦେଲ ଛାରଖାର। ଆଉ କି ମଣିଷ ଲଗାଉଛି ମୋତେ ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧାଟିକେ ଦେଇ ସ୍ବାର୍ଥେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ସିଏ ଯେ ହାଣଇ ଶୁଣି କି ପାରୁଛ ସାଇଁ।