କର୍ତ୍ତବ୍ୟ

ଭାବଗ୍ରାହୀ ବାବୁ କଷ୍ଟରେ ଆଉଟୁ ପାଉଟୁ ହେଉଥାନ୍ତି। ବଡ଼ ପାଟିରେ କହୁଥାନ୍ତି କୁନାରେ ଆଉ ସମ୍ଭାଳି ପାରୁନି। ମତେ ଟିକେ ଭଲ କରିଦେରେ କୁନା। ତାଙ୍କର ବିକଳ ଚିତ୍କାର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ତବ୍ଧ କରୁଥାଏ। କୁନାର ଆଖିରେ ଧାର ଧାର ଲୁହ। ପାଖରେ ଟଙ୍କା ନାହିଁ। ଜଣେ ସମ୍ପକୀୟଙ୍କୁ ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ଛାଡ଼ି କୁନା ଧାଇଁଲା ଗାଁ ଅଭିମୁଖେ। ଆଖି ଆଗରେ ନାଚି ଯାଇଥାଏ ପିଲାଦିନର ପ୍ରତେକ ସ୍ମୃତି। ମନରେ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏବଂ ଅଭିମାନ।