SHUNYATA

ଶୂନ୍ୟତା ବିନୟ୍ ମୋହନ ଦାସ ୩୦.୦୬.୨୦୧୫   ଶୂନ୍ୟତା ମୋହର ଅତି ପରିଚିତ ଯା’ ସଙ୍ଗେ ମୁଁ କଥା ହୁଏ, ଲୁଚିଥିବା ଯେତେ ଭାବପ୍ରବଣତା ତାହା ଆଗେ ଗପି ଦିଏ ୥   ମୁରୁକି ହସେ ସେ’ ଗପ ଶୁଣୁ ଶୁଣୁ ତଥାପି ସେ’ ଶୁଣୁ ଥାଏ, ବିରୋଧ କରିନି, ଦୂରେଇ ଯାଇନି ମୋତେ ବୋଧେ ଭଲ ପାଏ ୥ ଯେତେ ଥିଲେ ସାଙ୍ଗ ଦୂରେଇ ଗଲେଣି ଦୂର ହୋଇନି ଶୂନ୍ୟତା, ଯେବେ ବି ଡାକିଛି, ସହସା ଆସିଛି ମୋ’ ସଙ୍ଗେ ହୋଇଛି କଥା ୥ ବୋଧଜ୍ଞାନ ମୋର ଲୋପ ହୋଇଲେ ବି ବିରକ୍ତ ହୋଇନି କେବେ, ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦିଏ, ବୁଝାଇ ବି କହେ “ନିଜତ୍ବ ହରାନି କେବେ” ! ଶୁଣିବାକୁ ସିଏ ସର୍ବଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ କହିବାକୁ ଯେବେ ଚାହେଁ, ଅଦ୍ଭୁତ ତାହାର ଧୀ-ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତି ବାସ୍ତବରେ ମୋତେ ଭାଏ ୥   ଯଦି ଝୁଣ୍ଟିପଡ଼େ ମୋତେ ଧରି ନେଇ କୁହଇ ମୋ’ କାନ ପାଖେ, ଏପରି ଅଧୈର୍ଯ୍ୟ ହୁଅନି ହେ’ ବନ୍ଧୁ ରହି ଯିବ ସଦା ଦୁଃଖେ ୤ ସମୟର ତାଳେ ସବୁ ବଦଳୁଛି ତୁମେ କି ନୂଆ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ବ, ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ନୂଆ ଘଟୁନାହିଁ ହରାଅ କାହିଁ ଅସ୍ଥିତ୍ବ ??